Tag Archives: United World Colleges

Diploma in zicht

21 May

De schemering valt over de campus van UWC-USA, wanneer Hannah uit Trinidad en ik aan onze wandeling beginnen. De zucht van Hannah verraadt dat emoties haar gedachten vullen. Dat is herkenbaar voor mij. Ook ik voel dat veel voor het laatst is. Aan al het goeds komt een einde, zo ook hier.

Brownies bakken vormde de verbindende afsluiting van ons vrijwilligerswerk in een jeugdgevangenis. Het was bijzonder om kennis te maken met gedetineerde meisjes. Ook andere buitenschoolse activiteiten vonden voor het laatst plaats. De laatste kickboxles, de laatste volleybalwedstrijd en een laatste lezing over klimaatverandering. Voor de filmclub organiseerde ik een filmfestivalletje om het werk van UWC-studenten te delen. Een groot succes!
De laatste lesdag vond drie weken geleden plaats. Een groepsfoto werd genomen in de antropologieklas; theaterklas bezocht gezamelijk de bioscoop in Santa Fe en de klas Environmental Systems and Societies genoot de omgeving met een laatste hike. Traditioneel werd de laatste lesdag besloten met een verfrissende duik in de Gallinas River. Een duik om het einde te vieren en tevens een frisse start te maken met het aankomende einde. Diezelfde avond werden mijn klasgenoten en ik tijdens de Mocktail Party ontvangen als alumni, oftewel oud-leerlingen, van de school. Zo werd de weg vrijgemaakt voor eindexamens. Een reden extra om een laatste bezoek aan mijn Get Away-family te brengen. In het huis van deze familie King kon ik zo prettig studeren.

Als Hannah een arm om me heen slaat, schrik ik op uit mijn gedachten. “Pff… So many last times. So many goodbyes”, verzucht ik. Hannah bevestigt, “Time for a new start of the cycle”. Ik glimlach. Het leven vormt cirkels. Net als alle voorgaande jaren maakt ons afscheid plaats voor een nieuw begin.

Steeds terugkerende tradities benadrukken deze cyclus. Dus maken we nog de laatste examens, ruimen de slaapgebouwen op en vieren nog de laatste verjaardagsfeestjes. Pennen beschrijven vlaggen als afscheid van onze internationale vriendschappen. Passdowns vinden hun weg naar eerstejaars. Mijn Jimi Hendrix poster aan de Deense Sunniva, mijn Halloween passdown aan Hannah uit Panama en mijn Nederlandse dozen aan de Nederlanders. Komende zaterdag zal onze allerlaatste show, Blue Moon, plaatsvinden, onder het oog van ieders eigen familie. Trots ben ik dat de sketch door Kristen en mij geschreven hier deel van is. Tot slot zal op zondag het final event plaatsvinden.

Hannah verwoordt hardop mijn gedachten, “Coming Sunday, Floor. Then, it’s our turn”. Maar tevens vul ik met blijdschap, want op deze diplomauitreiking zal het mogelijk maken dat ik naar huis mag vliegen om in Bladel iedereen weer te ontmoeten.

See you soon,
Floor

Lichtspel

16 Apr

Langzaam kleurt het licht deze groep vriendinnen tot een bonte massa. We vieren Dorm Day, de dag waarop mijn huisgenootjes en ik samenkomen. Dit keer vullen we het stiltecentrum op campus. Dwan Light Sanctuary is de bijzondere naam passend bij dit bijzondere gebouw. De muren en ramen zijn opgebouwd met prisma’s. Het breken van het felle zonlicht vormt regenbogen op de muren. De sfeer tussen de witte muren omvangt een intense rust als bron van gezelligheid. Terwijl de stemmen en gitaarmuziek galmen in de ruimte, stel ik mezelf de vraag waarom dit gebouw als een ode is aan de kracht van het licht.

Montezuma kent een overvloed aan zonuren. Licht is de reden dat mijn vrienden en ik veel buiten zijn. Nu het lente is, neemt de kracht van het zonlicht toe. We sporten, studeren en socialiseren onder de immer blauwe lucht. Door de lage vochtigheidsgraad zijn de zonsopgang en ondergang adembenemend. Een wijd kleurenspectrum ontstaat dan in de lucht. Regelmatig observeren we ze vanuit de hotsprings. Het ontspannende gevoel, dat ik krijg van het warme bronwater en het spel van licht in de lucht, vormt een fijn begin of einde aan de dag.
Zelfs ‘s nachts is het licht sensationeel. De prachtige sterrenhemel is een van de settings voor fijne gesprekken. Als de zon de andere kant van de wereld verlicht, wordt het kasteel door middel van kleine lichtjes uitgelicht. Het vormt een markeerpunt in de omgeving, een punt om naar terug te keren.
Bovendien, licht is essentieel voor film en fotografie. Met mijn camera vang ik licht. In foto’s en film kan ik het licht van een speciaal moment langer bij me houden.

Een klein onderzoek op het internet bracht licht. Volgens Stichting Onderzoek Licht & Gezondheid heeft licht een grote invloed op de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de mens. Onder andere door het regulieren van het bioritme, oftewel de slaap-cyclus, stimuleert licht groei. Zo is natuurlijk ook bekend dat planten naar het licht toegroeien. Zelf merk ik dat de vele zonuren van Montezuma energie geven. Energie voor studie, voor theater, voor film en voor andere activiteiten.

Geen wonder dat juist op dit moment mijn lerares een fotografiewedstrijd organiseert. Daardoor komt een verzameling van impressies tot stand. Studenten delen bijzondere momenten met elkaar, aan het einde van de UWC ervaring. Als het ware vindt reflectie plaats op het licht. Reflectie op het licht laat schitteren. De laatste paar weken zijn ingegaan.

Liefs,
Floor

licht

Samen sterk

7 Oct

Terwijl ik op deze rustige vrijdagmiddag een theaterscript lees, voel ik een vriendelijke doch dringende tik op mijn rug. “I need your help!” Justin zit omgedraaid op zijn stoel. “Can we make a video together?”. In wanhoop kijkt hij me vragend aan. “Of course, about what?” antwoord ik. “The demonstrations in my country”, zegt mijn Hongkongse vriend.

Na de theaterles legt Justin de situatie in zijn thuisland Hong Kong uit. Heel lang was de groep eilanden een Britse kolonie. In die tijd kon Hong Kong uitgroeien tot een poort waar oost en west elkaar ontmoeten. Immers, Engels is er de spreektaal, maar ook Engelse wetgeving gold in Hong Kong. In het jaar 1997 gaf Groot Brittannië het gebied terug aan de Chinezen. Hong Kong wordt door het verdrag dat Groot Brittannië afsluit met China een autonomie, een bijzonder stukje China. De Chinese regering belooft volledig algemeen kiesrecht. Echter het blijkt dat de Hong Kong bevolking enkel mag stemmen op voorgeselecteerde politici.

Net als andere jongeren voel ik me weinig betrokken bij politici. Opkomst tijdens verkiezingen in Nederland is enorm laag. Veel jongeren boven de 18 interesseren zich niet en weten dat stemmen uiteindelijk toch gebeurt. Ik realiseer me dat democratie een ingesneeuwd begrip is. Daarom verdiep ik me. Justin heeft me aangezet om over dit onderwerp na te denken en onderzoek te doen. Over democratie in Hong Kong, maar ook in mijn eigen thuisland. Ik besef dat de wereld een donkere plaats zou zijn bij het ontbreken van democratie.

Algemeen kiesrecht bestaat uit drie aspecten: het recht van nomineren, genomineerd worden en van stemmen. Doordat niet alle drie aspecten aanwezig, is er geen sprake van algemeen kiesrecht in Hong Kong.

Studenten kiezen voor vreedzaam protest, als Gandhi destijds in India. Hun gereedschap is burgerlijke ongehoorzaamheid, het opzettelijk breken van de wet of het negeren van opdrachten van de regering met een politiek doel. Protestanten vragen internationale aandacht voor hun zaak. Ze willen de Chinese regering onder druk zetten om haar beloften na te komen. In het zogenoemde paraplu-protest wachten studenten onder paraplu’s, die hen beschermen tegen de zon, en nu ook tegen een regen van traangas.

Nu is het twee dagen later. Ik publiceerde het filmpje, waarin jongeren met allerlei diverse nationaliteiten hun steun aan burgerlijke ongehoorzaamheid voor democratie in Hong Kong geven, twee dagen geleden. Enorm verrast voelde ik me doordat het filmpje binnen vijf uur meer dan 10.000 keer bekeken werd. Daarnaast werd het gedeeld in Hongkongse media en reageerden meer dan 300 Hongkongers. Ondertussen heeft het meer dan 50.000 views. Ook linkte ik het filmpje aan mijn blog, http://www.floorfiers.com.

Justin gaf mij betekenis aan de gebeurtenissen in Hong Kong. Als gevolg van een spontane actie, het helpen van een vriend, zocht ik naar de geschiedenis en cultuur van zijn land. Hij liet me inzien dat Hong Kong inderdaad de plaats is waar het oosten het westen ontmoet. Ik onderzocht de betekenissen van democratie, algemeen kiesrecht en burgerlijke ongehoorzaamheid. Maar bovenal besefte ik dat wat voor mij als Nederlands meisje normaal is, een droom is voor vele anderen.

Veel liefs uit Amerika,
Floor
30 september 2014

Mijn busje voor Amnesty

29 Jan

Opnieuw richt ik mijn aandacht op de filmbeelden van Reem, mijn huisgenoot. Reem is een meisje, wiens kamer ik altijd graag even binnenga. Deze beelden schoot ik voor het derde interview in de serie “In the picture”. Sinds een uur bekijk en beluister ik haar telkens opnieuw. Pas nu valt me de nonchalance op waarmee ze vertelt dat haar vader in de gevangenis zat vanwege een politieke overtuiging. Wat Reem zelf “gek” noemt, is dat ze als kind graag speelde op straat. In de context waar ik opgroeide, ervaar ik dat precies andersom. Natuurlijk mocht ik spelen en vrijheid van meningsuiting is in Nederland een fundamenteel recht. Ook Farid, Afghaan, noemde zich in het interview ondeugend, omdat hij graag wilde spelen. UWC geeft Farid en Reem een kans te ontwikkelen tot mensen die de situatie in hun eigen land kunnen verbeteren. Andere Nederlandse UWC’ers hebben soortgelijke ontmoetingen. Neem bijvoorbeeld Daro, mijn Nederlandse jaargenoot in UWC Atlanta, die zelf zoon is van een politiek vluchteling. Hij zit in de klas bij medepassagiers en vriendinnen van Malala Yousafzai. Malala is de vijftienjarige Pakistaanse kinderrechtenactiviste, die in 2012 beschoten werd in de schoolbus. Onlangs vertelde ze haar verhaal nog in het programma College Tour.

UWC leert me dat de logica uit mijn jeugd voor velen niet weggelegd is. Al in 1948 heeft de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) aangenomen. Mijn recente gesprekken bevestigen de noodzaak van organisaties als UNICEF en Amnesty International. Amnesty heeft als doel eraan bij te dragen dat de rechten van de mens op de hele wereld worden nageleefd. Ze doen onderzoek, alvorens actie te ondernemen. Na het opstellen van rapporten worden acties bedacht. Tijdens acties wordt aandacht voor de zaak gezocht door bijvoorbeeld gebruik van de media of door het schrijven van miljoenen brieven en kaartjes door vele wereldburgers. Daar is geld voor nodig.

 Op een United World College, waar we vrede tot doel verheffen, wordt het gesprek over persoonlijke ervaringen gevoerd. Er is gelegenheid deel te nemen aan de werkgroep “Amnesty” om tot daadkracht te komen. Zij organiseren onder andere schrijfacties, waarbij ze anderen de kans geven via postkaarten en brieven actie te ondersteunen. In november gingen een delegatie van drie meisjes naar de regionale Amnesty-conference in Los Angeles. Daar ontmoetten ze andere Amnesty-leden, namen deel aan workshops en spraken over de acties wat hen op dat moment bezighield.

Opnieuw voel ik de reden waarmee ik jarenlang de Amnesty-collectebus van deur tot deur droeg. In de eerste week van februari is de jaarlijkse landelijke collecte van Amnesty Nederland. Vanuit dit warme kasteel vol rechtvaardige onderwijskansen wil ik mijn waardering uitspreken voor alle collectanten die weer en wind trotseren om het goede werk van Amnesty te ondersteunen… En een knuffel voor mijn ouders, omdat ze volgende week mijn busje in handen nemen!

Liefs vanuit de USA,

Floor Fiers

amnesty

Thuis waar het hart is

3 Jan

Als mijn moeder de huiskamer binnenkomt, draagt ze in haar ene hand haar favoriete Regout-theepot en in haar andere hand een houtachtige substantie. Ik weet dat het de “Osha”-plant is, die ik meenam als souvenir uit New Mexico. Ze laat een stukje wortel in de pot vallen en schenkt het kokende water op. Terwijl de thee trekt, kletsen we met elkaar. Thuis. Ik vertel haar waar ik mijn vrienden komende week wil ontmoeten. Plotseling realiseer ik me dat ik eigenlijk nu, op dít moment, even een kwartier mijn koffer zou moeten inpakken, aangezien ik daarna geen tijd heb. Mijn moeder lacht. Wanneer ze me het kopje thee overhandigt, komt New Mexico tegemoet. De geur van herinnering bereikt me: Montezuma, New Mexico.

De berichten op Facebook verraden dat meer van mijn klasgenoten op dit moment aan Montezuma denken. Brooke, mijn Amerikaanse vriendin, stelt me de vraag wanneer mijn vliegtuig landt. Ze zegt helemaal klaar te zijn om opnieuw filmpjes met me te maken. Ook Moyo uit Nigeria maakt plannen. Zelfs Ikmal laat van zich horen.
Ik vraag me af waarom mijn klasgenoten en ik onszelf juist op dit moment klaar voelen om terug te gaan. Juist op dit moment, na twee fantastische weken thuis. Het lijkt een moment van reflectie, overdenkingen en overwegingen.

Reflectie volgt een vast patroon van vijf stappen. De eerste stap is deze fantastische ervaring, mijn Winter Break thuis in Nederland. Terugblikken is de tweede stap. Ik realiseer me dat sinds mijn aankomst in Düsseldorf, ik mijn verhalen in woord en beeld deelde met velen. Ik genoot gezelligheid: feestje met mijn vriendinnen, UWC-presentaties op scholen en tijdens kerst met gezin en familie.

Bewustwording van essentiële aspecten vormt de derde stap. Ik realiseer me dat mijn vakantie bomvol is en blijft met leuke, gezellige momenten. Toch is het uiteindelijke doel van mijn tijdelijke verblijf dat ik terugga naar UWC-USA. De vierde stap geeft de ruimte om alternatieven te ontwikkelen en daaruit te kiezen. Aan de ene kant heb ik de keuze om nog zeven dagen meer verhalen te vertellen, meer foto’s te laten zien en meer feestjes te beleven. Aan de andere kant kan ik ervoor kiezen om mijn tijd effectief te gebruiken. Voorbereidingen kunnen getroffen worden.

Ik heb er zin in; Ik heb er zin in mijn tweede semester aan UWC-USA. Zin om door te gaan met de Film Documentarymaking CAS, het wildernisprogramma en het MediaTeam. Zin om me aan te sluiten bij de sport “Swing and Ballroom”. Zin om mijn wereldvrienden te ontmoeten en om samen gekke filmpjes te maken. Ik wil er klaar voor zijn om 5 januari in de vroege ochtend het vliegtuig in te stappen, want het voelt nu al als thuiskomen. Ook een thuis waar mijn hart is.

Europese cultuur

30 Oct

“Yes, we did it!” Mijn Oostenrijkse vriendin, Fini, trekt me aan haar hand naar de rand van het podium. Het zingen van het slotlied met alle andere Europeanen, vergroot mijn Yes-gevoel. Wanneer het publiek begint te klappen, kan ik alleen nog maar lachen. Van het diner tot de show, de Europese Culturele Dag was een groot succes!

Zaterdag 26 oktober was dé dag van de Noren en de Spanjaarden. Door verhalen te vertellen in woord en beeld en door discussies daarbij aan te gaan, brengen we onze cultuur over op elkaar en presenteren we deze aan andere UWC-USA leerlingen. Het drie-gangen diner, met als thema ‘het Europese opera’ gaf een kans de cultuur te proeven. Daarnaast gaven we een grote show.

Een grote uitdaging bleek het om “de Europese cultuur” in twee uur samen te vatten. Het was nodig om voorafgaand een ontdekkingstocht te ondernemen naar zowel de geschiedenis als het hedendaagse leven van ons continent. Zoveel mensen, zoveel culturen en zoveel ideeën ontstonden daar. Aangezien we Europa in zijn geheel wilden vertegenwoordigen, van Scandinavië tot Spanje en van Roemenië tot Schotland, was samenwerking noodzakelijk.

In de show was ik deel van een aantal optredens. Speciaal voelde het voor me om als “Prinses Europa” de Griekse mythologie tot leven te brengen. Technisch gerommel met rode lampen en een wit gordijn vormden een schimmenspel op het podium. Samen met de god Zeus verbeeldde Prinses Europa het verhaal over de herkomst van de naam van het continent. Het allerfijnste vond ik het om mijn thuis, Noord-Brabant, te kunnen verwoorden. Door middel van mijn gedicht probeerde ik de Brabantse gemoedelijkheid en gastvrijheid, uniek in de hele wereld, over te brengen. Een stoere Europese dansstijl toonde ik samen met een grote groep. Het ritme van jumpen kreeg ik te pakken door vele repetities. Tijdens de show zag het er waanzinnig gaaf uit door de combinatie van witte kleding en black light. En dat we ons Europees bruin brood missen, werd duidelijk in een humoristisch filmpje.

Het creëren van intercultureel begrip is het doel van de culturele dagen. Naar mijn mening is intercultureel begrip belangrijk, zowel voor je persoonlijke ontwikkeling als voor ontwikkeling op wereldniveau. Betrokkenheid met verschillende wereldburgers helpt je zowel in je eigen identiteit beter te ontdekken als in relaties opbouwen met mensen die van jou verschillen. Ik merk dat ik mondiger word over mijn eigen wereldbeeld, mijn waarden en mijn thuis. Ook ontwikkel ik met mijn wereldvrienden een gevoel van wederzijds vertrouwen, respect en begrip tegenover onze verschillen. Intercultureel begrip gaat verder dan slechts “iets weten over een cultuur”. Het gaat over daadwerkelijk respectvol kunnen omgaan met een cultuur. Op wereldniveau reduceert intercultureel begrip geweld, stereotyperen, fanatisme en haat.

Op dit moment realiseer ik me pas dat de term ‘intercultureel begrip’ inhoud heeft gekregen. Een vaag gevoel omzoomde voorheen deze woorden. Maar de samenwerking met mijn vrienden heeft ertoe geleid dat ik woorden kan geven aan dat gevoel. Mijn intercultureel begrip is dus daadwerkelijk gegroeid door deze culturele dag. Ik kijk nu al uit naar de Afrikaanse Culturele Dag.

Floor Fiers
Montezuma (NM, USA)

Griekse mythe over de herkomst van de naam “Europa”, Schimmenspel

Afbeelding

Alle dagen feest

6 Oct

Mezelf herken ik als Vrouw Antje op de foto voorbij komt. Een diavoorstelling met foto’s draait aan mijn neus voorbij op mijn laptop. Ik draag het witte kapje op mijn hoofd, dat in een lacherige bui in den Bosch werd gekocht. De beelden geven een inkijkje van de zonnige namiddag, die vooraf ging aan de avond van the Welcoming Ceremony van UWC-USA. Mijn schoolgenoten en ik vierden onze verschillen. Ieder showde zijn eigen nationale kostuum. Nieuwsgierigheid over de verhalen achter de klederdracht vult me opnieuw. Al de foto’s ontstonden tijdens deze spontane fotoshoot. Lachend namen mijn vrienden en ik steeds voor een camera plaats. Voor de camera ontmoette ik meer  nieuwe mensen. Ruim driehonderd foto’s vullen nu de geheugenkaart van mijn camera. Tijdens het diner hield rector Tom Oden een speech. Hij sprak over deze nieuwe ervaring met verschillende culturen.

Terwijl ik ook mijn foto’s van de eerste twee weken bekijk, besef ik dat Tom gelijk had. De vele ervaringen maken het leven op UWC-USA bijzonder. Het begon tijdens de overvolle introductieweken. De eerste dag stond in het teken van kennismaking; kennismaking met elkaar, de campus, het computersysteem, de kamers, de leraren, het eten en de begeleiders. Sindsdien groeien vriendschappen intens. Spanning ervoer ik voor de testen die volgden; ze bepaalden mijn niveau voor de lessen. Ook koos ik mijn vakken. Een fantastische dansavond, spelletjes en diner met mijn nieuwe mentorgroep stonden op dezelfde dag gepland. De volgende dag werd mijn gezondheid gecheckt, nam ik deel aan workshops en pakte ik mijn backpack voor het weekend. Een foto van een prachtig uitzicht lijkt een ansichtkaart. Het beeld herinnert me aan de onvoorstelbaar mooie bergen van New Mexico, die ik beklom tijdens een driedaagse hiketocht. Bij terugkomst moest ik direct inpakken voor kamp, want een driedaags-kamp volgde. Tegen die tijd voelde het overweldigend om na het kamp direct mijn sport en vrijwilligerswerk te kiezen. Dezelfde dag speelde ik voetbal, Dodge Ball en bordspelletjes. Zaterdagochtend verhuisde ik van kamer. Zaterdagmiddag bezocht ik de neergelegen stad en zaterdagavond was er een feestje. Zondagavond werden de overvolle introductieweken afgesloten door the Welcoming Ceremony.

Na drie schoolweken kan ik beamen dat de introductieweken slechts een introductie waren. Naast mijn volle schoolweek met het bijhorende huiswerk, ben ik deel van het voetbalteam, de schrijfclub, de dramaclub en de filmclub. De groepsfoto van het jaarlijkse voetbaltoernooi herinnert me aan een ons spel. Ook nam ik deel aan twee fotografieworkshops en aan een meditatieworkshop. Zelfs de dag dat ik ziek was, maakte mijn vrienden bijzonder door bezoekjes. Gezellig waren de ontspanningsmomenten in de warmwaterbronnen met mijn vrienden. De ontmoeting met mijn Get Away-family was bijzonder. Mijn Get Away-family is een gezin dat me de mogelijkheid biedt ter ontspanning een dagje of een weekendje bij hen in huis te zijn.

Verder liet de natuur mij zijn onvoorspelbaarheid beleven door extreme regenval in de woestijn van New Mexico. Verbaasd was ik door het kleine stroompje dat veranderende in een woeste overstroming. Een week lang vormde de campus een geisoleerd eiland in het landschap.

Plotseling stel ik mezelf de vraag of mijn energieput bodemloos is. Extra energie uit de diepte geeft me de mogelijkheid om tot ‘s nachts te discussieren, huiswerk te maken en aan clubjes deel te nemen. Vol verbazing kijk ik dan weer ‘s ochtends in de spiegel als ik om kwart voor zes opsta om te sporten. Het is energie die vrijkomt door de gebundelde krachten van wereldburgers. Onderdeel zijn van deze kleurrijke gemeenschap geeft me een boost. Juist door de intensiteit van bezigheden voel ik me vrij en vol leven. Ik voel me vrolijk, als een activiteit gelukt is.

Ik herinner de duizend Maatschappelijke Stage-uren die ik met weinig extra moeite liet registreren op mijn middelbare school. Ik was altijd al zo. Wat anderen bijzonder vonden, was voor mij een opeenvolging van leuke activiteiten. Altijd gezellig, om van alles te ondernemen met en voor anderen.

Bijzonder is dat UWC met bewustheid dit overvolle programma aanbiedt.  De organisatie zoekt pro-actieve jongeren om mee te nemen in haar flow. Ik weet nu wat UWC bedoelt met ‘jongeren met een pro-actieve houding’. Mijn vrienden op de campus voldoen zonder uitzondering. In het ontworpen programma komen vrijwilligerswerk, sport, rust en school samen. Studie naast hardlopen, theater naast corvé verplichting, meditatie naast stressvolle activiteiten. Ik voel me uitgedaagd door de rijke omgeving, gevuld met bijzondere wereldburgers. Daarnaast bewaakt het UWCprogramma mijn balans en laat mij groeien. De uitspraak “Twenty-five hours, eight days a week” krijgt voor mij steeds meer inhoud. Opnieuw maakte de rector een punt met de woorden “Sinds we bij elkaar zijn, is het feest!”. Ik kijk al uit naar de Grand Canyon-trip binnenkort.

 Groetjes uit USA!

Montezuma (NM, USA), 22th of September 2013

Afbeelding

Verliefd op UWC

7 Aug

“Jij bent toch ook zo?” Ik word aangetikt tegen mijn elleboog. Normaal gesproken zou ik doorlopen zonder om te kijken. De brugpiepers botsen vaker tegen je aan met hun te grote boekentassen. Maar nu voelt het anders; als twee botsende wolken, beiden vol energie en kracht. Ik voel een bepaalde energieoverdracht tussen de hand en mijn elleboog. Met de snelheid en energie van een bliksemschicht draai ik me om.

Het lange, blonde meisje kijkt me aan. Ze zit op 4 VWO, een klas hoger dan ik. Een tijdje terug sprak ik met haar: ze heeft een doel. Ze wil haar leven inzetten voor anderen als arts in Afrika en oorlogsgebieden. Samen met haar hartsvriendin vertrekt ze binnenkort naar Singapore, waar ze haar middelbare school vervolgt. “Jij bent toch ook zo? Kijk eens op uwc.nl, als je zin hebt,” zegt ze, net voordat ze in een klaslokaal verdwijnt.

De vraag houdt me bezig: Hoe ben ik ook? Bij thuiskomst klap ik meteen mijn laptop open en typ “uwc.nl” in. “Kom erbij” zijn de eerste woorden die ik lees. In de tekst die ik lees op de website ontdek ik ‘mijn’ woorden. “UWC onderwijst en helpt leerlingen om persoonlijke uitdagingen op te zoeken en initiatieven te nemen.” De woorden geven een vertrouwd gevoel: het zijn woorden die ik zelf ook gebruik. Ik ontdek dat UWC staat voor ‘United World Colleges’, een brede, internationale onderwijsorganisatie. UWC gebruikt onderwijs als bron van kracht, geeft kansen en brengt culturen samen. “Floor! Floor! Het eten staat op tafel!” Nadat m’n moeder me voor de tweede keer roept voor het eten, sluit ik mijn laptop af. De UWC-idealen spoken tijdens het kauwen van aardappelen als een verse verliefdheid door mijn gedachten.

In oktober, ongeveer vier maanden later, bezoek ik de website weer. UWC is een steeds weerkerend onderwerp in mijn gedachten. Ik snuffel langs de verhalen op de site. De Maleis Lai die bij Artsen Zonder Grenzen werkt, Risa geboren in Japan die documentaire maakster in Singapore is of de Nederlandse Niels die directeur werd van windcentrales en Klimaat Neutraal Groep. Plotseling voel ik mijn moeder achter mijn rug. “Wat is dit?” vraagt ze. Nieuwsgierig werpt ze een blik op mijn beeldscherm. “Dit ga ik doen,” meld ik haar als een voldongen feit.

Dat sterke gevoel kent elk mens. De vonk slaat over als je je geliefde ontmoet. Na het maken van hun keuze blijken vrouwen het verlangen voor een kind voortdurend te voelen. Een hartsvriendin kan verbondenheid met je voelen.
Volgens wetenschapper Helen Fisher zijn timing, nabijheid en mysterie de aanleidingen van aantrekkingskracht in zowel vriendschap als liefde. Vlak na een emotionele tijd zijn mensen prikkelbaar voor vervoering. Mensen voelen zich dikwijls aangetrokken tot mensen die ze mysterieus vinden.

Ja, ik weet het zeker, verliefdheid op UWC. Een verliefdheid die alle kansen heeft om te groeien tot ware liefde.

Afbeelding

%d bloggers like this: