Tag Archives: New Mexico

Lichtspel

16 Apr

Langzaam kleurt het licht deze groep vriendinnen tot een bonte massa. We vieren Dorm Day, de dag waarop mijn huisgenootjes en ik samenkomen. Dit keer vullen we het stiltecentrum op campus. Dwan Light Sanctuary is de bijzondere naam passend bij dit bijzondere gebouw. De muren en ramen zijn opgebouwd met prisma’s. Het breken van het felle zonlicht vormt regenbogen op de muren. De sfeer tussen de witte muren omvangt een intense rust als bron van gezelligheid. Terwijl de stemmen en gitaarmuziek galmen in de ruimte, stel ik mezelf de vraag waarom dit gebouw als een ode is aan de kracht van het licht.

Montezuma kent een overvloed aan zonuren. Licht is de reden dat mijn vrienden en ik veel buiten zijn. Nu het lente is, neemt de kracht van het zonlicht toe. We sporten, studeren en socialiseren onder de immer blauwe lucht. Door de lage vochtigheidsgraad zijn de zonsopgang en ondergang adembenemend. Een wijd kleurenspectrum ontstaat dan in de lucht. Regelmatig observeren we ze vanuit de hotsprings. Het ontspannende gevoel, dat ik krijg van het warme bronwater en het spel van licht in de lucht, vormt een fijn begin of einde aan de dag.
Zelfs ‘s nachts is het licht sensationeel. De prachtige sterrenhemel is een van de settings voor fijne gesprekken. Als de zon de andere kant van de wereld verlicht, wordt het kasteel door middel van kleine lichtjes uitgelicht. Het vormt een markeerpunt in de omgeving, een punt om naar terug te keren.
Bovendien, licht is essentieel voor film en fotografie. Met mijn camera vang ik licht. In foto’s en film kan ik het licht van een speciaal moment langer bij me houden.

Een klein onderzoek op het internet bracht licht. Volgens Stichting Onderzoek Licht & Gezondheid heeft licht een grote invloed op de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de mens. Onder andere door het regulieren van het bioritme, oftewel de slaap-cyclus, stimuleert licht groei. Zo is natuurlijk ook bekend dat planten naar het licht toegroeien. Zelf merk ik dat de vele zonuren van Montezuma energie geven. Energie voor studie, voor theater, voor film en voor andere activiteiten.

Geen wonder dat juist op dit moment mijn lerares een fotografiewedstrijd organiseert. Daardoor komt een verzameling van impressies tot stand. Studenten delen bijzondere momenten met elkaar, aan het einde van de UWC ervaring. Als het ware vindt reflectie plaats op het licht. Reflectie op het licht laat schitteren. De laatste paar weken zijn ingegaan.

Liefs,
Floor

licht

Wapperende vlaggen in Montezuma

27 Aug

Na terugkomst op campus begon ik met het uitpakken van dozen, gevuld met onder andere kleding, posters, boeken, schriften en vlaggen. Vlaggen met doordringende, persoonlijke en onwijs lieve tekstjes. Ik kreeg ze van mijn tweedejaars op het moment dat zij in juni j.l. de campus verlieten. Op hun eigen landsvlag schreven ze poetische woorden van waardering en dank. Een wederzijds gevoel.

Twee maanden verstreken sinds dat grote moment van afscheid in juni. Het uitdelen en ontvangen en ontvangen van vlaggen is een UWC-USA traditie, aan het einde van het schooljaar. De wonderlijke woorden van mijn vrienden herhaalden zich in mijn hoofd, terwijl ik samen met mijn vrienden en familie vakantie in Nederland vierde. Tienertour met Pien, Lotte en Anne vormde een hoogtepunt tussen alle gezellige activiteiten. Yvonne, Irma en Inge zag ik op een aantal feestjes. Adrian, Fini, Hannah, Bieke, Eleanor en heel veel anderen maakten het Totaalfestival voor mij. De animatie acts met Iris voelden als een daverend succes! Quality time vonden met mijn broers en ouders samen met mij gedurende onze reis door het wilde westen van Amerika. Zomervakantie liet me genieten, tot rust komen, mijn eerste UWC-jaar te verwerken en me voor te bereiden op het tweede.

De eerste drie dagen van het nieuwe schooljaar vulde de campus zich slechts met de oude eerstejaars. Voelbaar in de leegte en letterlijke ruimte was het te ervaren dat “onze second years” met het schenken van de vlaggen het Montezuma-kasteel verlaten hadden. Ik nam me voor de muren van mijn kamertje te versieren met hun vlaggen, om te koesteren en hen dit hele schooljaar dichtbij me te houden.

De drie dagen verstreken. We kletsten bij over onze zomervakantie, vergaderden over de opkomende orientatieweken en versierden de gangen van de huizen. Op donderdag ontvingen we vol enthousiasme met toeters en bellen de nieuwe firsties. Zo ontarmde ik ook Olaf, Charifa, Beatrix en Szymon uit Nederland. De spontane gezelligheid met roomie Ana uit Venezuela kwam als een verrassing.

Nu voelen wij, als verse tweedejaars, onze verantwoordelijkheid groeien tegenover deze frisse lichting UWC-USA’ers. Als ervaringsdeskundigen geven we voorbeeld. De aanwezig van nieuwe studenten brengt voelbaar een nieuwe energie. Nieuwe vrienden, nieuwe gesprekken en nieuwe ideeën zijn daar om te ontdekken. Lijnen lijken anders te lopen dan vorig jaar.

In het algemeen zijn nieuwe generatie vernieuwers van de cultuur en zorgen met hun frisse ideeën voor veranderingen, zo ook in de UWC-experience. Ze zorgen ervoor dat het sociale systeem in UWC-USA ververst. Op andere plaatsen komt de noodzaak en behoefte van een nieuwe generatie naar voren. Een vrijwilligersorganisatie kan op verschillende momenten ook een stapel frisse invloeden en veranderingen gebruiken. Het toevoegen van een schilderij aan de collectie van een museum of nieuwe buren in een woonwijk zorgt voor vernieuwing.

Een rollende traan over mijn wang, een stevige knuffel en een doorzettende glimlach. Terwijl ik afscheid neem van mijn ouders en mijn broers, neem ik een krachtig besluit. Ik overhandig een plastic tasje gevuld met mijn vlaggen aan mijn ouders. In hun bewaring zal ik de vlaggen altijd koesteren. Tegelijkertijd geef ik ruimte aan het nieuwe schooljaar dat begint, een tweede jaar vol UWC-experience. De vlaggen voor de ingang van Montezuma Castle verwelkomen iedere dag weer.

Floor Fiers

Mijn busje voor Amnesty

29 Jan

Opnieuw richt ik mijn aandacht op de filmbeelden van Reem, mijn huisgenoot. Reem is een meisje, wiens kamer ik altijd graag even binnenga. Deze beelden schoot ik voor het derde interview in de serie “In the picture”. Sinds een uur bekijk en beluister ik haar telkens opnieuw. Pas nu valt me de nonchalance op waarmee ze vertelt dat haar vader in de gevangenis zat vanwege een politieke overtuiging. Wat Reem zelf “gek” noemt, is dat ze als kind graag speelde op straat. In de context waar ik opgroeide, ervaar ik dat precies andersom. Natuurlijk mocht ik spelen en vrijheid van meningsuiting is in Nederland een fundamenteel recht. Ook Farid, Afghaan, noemde zich in het interview ondeugend, omdat hij graag wilde spelen. UWC geeft Farid en Reem een kans te ontwikkelen tot mensen die de situatie in hun eigen land kunnen verbeteren. Andere Nederlandse UWC’ers hebben soortgelijke ontmoetingen. Neem bijvoorbeeld Daro, mijn Nederlandse jaargenoot in UWC Atlanta, die zelf zoon is van een politiek vluchteling. Hij zit in de klas bij medepassagiers en vriendinnen van Malala Yousafzai. Malala is de vijftienjarige Pakistaanse kinderrechtenactiviste, die in 2012 beschoten werd in de schoolbus. Onlangs vertelde ze haar verhaal nog in het programma College Tour.

UWC leert me dat de logica uit mijn jeugd voor velen niet weggelegd is. Al in 1948 heeft de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) aangenomen. Mijn recente gesprekken bevestigen de noodzaak van organisaties als UNICEF en Amnesty International. Amnesty heeft als doel eraan bij te dragen dat de rechten van de mens op de hele wereld worden nageleefd. Ze doen onderzoek, alvorens actie te ondernemen. Na het opstellen van rapporten worden acties bedacht. Tijdens acties wordt aandacht voor de zaak gezocht door bijvoorbeeld gebruik van de media of door het schrijven van miljoenen brieven en kaartjes door vele wereldburgers. Daar is geld voor nodig.

 Op een United World College, waar we vrede tot doel verheffen, wordt het gesprek over persoonlijke ervaringen gevoerd. Er is gelegenheid deel te nemen aan de werkgroep “Amnesty” om tot daadkracht te komen. Zij organiseren onder andere schrijfacties, waarbij ze anderen de kans geven via postkaarten en brieven actie te ondersteunen. In november gingen een delegatie van drie meisjes naar de regionale Amnesty-conference in Los Angeles. Daar ontmoetten ze andere Amnesty-leden, namen deel aan workshops en spraken over de acties wat hen op dat moment bezighield.

Opnieuw voel ik de reden waarmee ik jarenlang de Amnesty-collectebus van deur tot deur droeg. In de eerste week van februari is de jaarlijkse landelijke collecte van Amnesty Nederland. Vanuit dit warme kasteel vol rechtvaardige onderwijskansen wil ik mijn waardering uitspreken voor alle collectanten die weer en wind trotseren om het goede werk van Amnesty te ondersteunen… En een knuffel voor mijn ouders, omdat ze volgende week mijn busje in handen nemen!

Liefs vanuit de USA,

Floor Fiers

amnesty

Thuis waar het hart is

3 Jan

Als mijn moeder de huiskamer binnenkomt, draagt ze in haar ene hand haar favoriete Regout-theepot en in haar andere hand een houtachtige substantie. Ik weet dat het de “Osha”-plant is, die ik meenam als souvenir uit New Mexico. Ze laat een stukje wortel in de pot vallen en schenkt het kokende water op. Terwijl de thee trekt, kletsen we met elkaar. Thuis. Ik vertel haar waar ik mijn vrienden komende week wil ontmoeten. Plotseling realiseer ik me dat ik eigenlijk nu, op dít moment, even een kwartier mijn koffer zou moeten inpakken, aangezien ik daarna geen tijd heb. Mijn moeder lacht. Wanneer ze me het kopje thee overhandigt, komt New Mexico tegemoet. De geur van herinnering bereikt me: Montezuma, New Mexico.

De berichten op Facebook verraden dat meer van mijn klasgenoten op dit moment aan Montezuma denken. Brooke, mijn Amerikaanse vriendin, stelt me de vraag wanneer mijn vliegtuig landt. Ze zegt helemaal klaar te zijn om opnieuw filmpjes met me te maken. Ook Moyo uit Nigeria maakt plannen. Zelfs Ikmal laat van zich horen.
Ik vraag me af waarom mijn klasgenoten en ik onszelf juist op dit moment klaar voelen om terug te gaan. Juist op dit moment, na twee fantastische weken thuis. Het lijkt een moment van reflectie, overdenkingen en overwegingen.

Reflectie volgt een vast patroon van vijf stappen. De eerste stap is deze fantastische ervaring, mijn Winter Break thuis in Nederland. Terugblikken is de tweede stap. Ik realiseer me dat sinds mijn aankomst in Düsseldorf, ik mijn verhalen in woord en beeld deelde met velen. Ik genoot gezelligheid: feestje met mijn vriendinnen, UWC-presentaties op scholen en tijdens kerst met gezin en familie.

Bewustwording van essentiële aspecten vormt de derde stap. Ik realiseer me dat mijn vakantie bomvol is en blijft met leuke, gezellige momenten. Toch is het uiteindelijke doel van mijn tijdelijke verblijf dat ik terugga naar UWC-USA. De vierde stap geeft de ruimte om alternatieven te ontwikkelen en daaruit te kiezen. Aan de ene kant heb ik de keuze om nog zeven dagen meer verhalen te vertellen, meer foto’s te laten zien en meer feestjes te beleven. Aan de andere kant kan ik ervoor kiezen om mijn tijd effectief te gebruiken. Voorbereidingen kunnen getroffen worden.

Ik heb er zin in; Ik heb er zin in mijn tweede semester aan UWC-USA. Zin om door te gaan met de Film Documentarymaking CAS, het wildernisprogramma en het MediaTeam. Zin om me aan te sluiten bij de sport “Swing and Ballroom”. Zin om mijn wereldvrienden te ontmoeten en om samen gekke filmpjes te maken. Ik wil er klaar voor zijn om 5 januari in de vroege ochtend het vliegtuig in te stappen, want het voelt nu al als thuiskomen. Ook een thuis waar mijn hart is.

Wie de schoen past, trekt hem aan

16 Dec

Schoenen schuiven onder mijn ogen voorbij. Grijze schoenen, leren schoenen, sneakers. Opvallend genoeg geen hoge hakken. Elke schoen heeft een verschillende vorm, lengte en look. Ieder paar behoort tot een kandidaat. Ook ik schuif tussen andere kandidaten door. De UWC-selectiedag is begonnen met de eerste opdracht: Ga op volgorde van schoenmaat staan zonder te praten. Zenuwachtig glimlach ik anderen toe. Terwijl ze terug knikken, is de spanning van hun gezichten te lezen. Iedereen is zich bewust van de priemende blikken van de selecteurs aan de zijkant.

Op donderdag 19 december geef ik een presentatie over UWC op het Pius X-college. Tijdens het voorbereiden keren beelden van mijn eigen selectiedag terug, een dag die nog vers in mijn geheugen zit. Het team van selecteurs was op zoek naar de geschikte UWC’er: open, communicatief, interesse in anderen en hun culturen, kennis van de wereld en de actualiteit, veelzijdig, nieuwsgierig enzovoort. Blijkbaar konden ze de juiste kandidaat voor de UWC-experience selecteren door het zoeken naar een volgorde van schoenmaten. Blijkbaar is schoenmaat een indicatie..

The Dutch National Comité of UWC, oftewel het Nederlandse team, past een strenge selectie toe om zijn leerlingen te selecteren. De selectie werkt als volgt: Ten eerste is er een toelating voor de selectie, waarbij harde eisen gelden. Je moet minstens twee jaar lang een 7 gemiddeld staan op je VWO-rapport en minimaal 16 jaar zijn op het moment dat je naar college zou gaan. De eerste selectieronde is een papieren selectie, waarvoor je onder andere een essay moet schrijven. Ook vraagt het UWC-selectieteam de ouders en twee leraren de kandidaat te beschrijven.

Eenmaal door de eerste selectie word je uitgenodigd voor een selectiedag. In totaal worden ongeveer 80 Nederlandse 16-jarigen bekeken tijdens twee dagen. Groepsopdrachten en een persoonlijk interview staan centraal. Het voelt geweldig om andere kandidaten te ontmoeten, gezellig om actieve leeftijdsgenoten te spreken uit heel Nederland. De laatste selectieronde bestaat uit een gesprek van 45 minuten. Tegenover de kandidaat nemen drie selecteurs en een kinderpsychologe plaats. In mijn herinnering zie ik de ogen van de psychologe rollen. Ze deed me denken aan een scan bij de supermarkt achter de kassa. Deze psychologe was op zoek naar mijn persoonlijke streepjescode. De andere selecteurs overspoelden me met vragen. Op alles wat ik zeg, leken zij een tegenwoord te hebben.

Eenzelfde selectieprocedure, bestaande uit een essay, een speldag en een gesprek, wordt toegepast bij andere opleidingen. De selectie voor de toneelacademie in Maastricht bestaat uit een selectiecursus en toelatingsonderzoek. Net als bij de UWC-selectiedag zijn de ‘spelletjes’ en groepsopdrachten belangrijk. Ook het conservatorium past een soortgelijke selectie toe.

Psycholoog Frans de Waal zegt dat een selectie gedrag voortbrengt dat over het algemeen en op de lange termijn degenen die het vertonen ten goede komt. Tijdens een goed selectieproces vindt er interactie plaats tussen de deelnemers. Als gevolg daarvan gaan de succesvolle deelnemers uiteindelijk meer van het gewenste gedrag vertonen.

Ondertussen ben ik deel van een groep jongeren. Afgelopen zomer spreidden we onze vleugels en vlogen we uit. Ieder naar een ander plekje van de wereld. Mijn plekje werd New Mexico (USA).  Wanneer ik om me heenkijk, zie ik dat mijn medestudenten hun schoenen inderdaad goed passen. In hun karakters reflecteren ze de UWC-idealen: communicatief, veelzijdig en nieuwsgierig.

Dus grijp je schoenen, zorg dat je ze goed past en schrijf je in. Want wie de schoen past, trekt hem aan. Kijk voor meer informatie op http://www.uwc.nl

Floor Fiers

Alle dagen feest

6 Oct

Mezelf herken ik als Vrouw Antje op de foto voorbij komt. Een diavoorstelling met foto’s draait aan mijn neus voorbij op mijn laptop. Ik draag het witte kapje op mijn hoofd, dat in een lacherige bui in den Bosch werd gekocht. De beelden geven een inkijkje van de zonnige namiddag, die vooraf ging aan de avond van the Welcoming Ceremony van UWC-USA. Mijn schoolgenoten en ik vierden onze verschillen. Ieder showde zijn eigen nationale kostuum. Nieuwsgierigheid over de verhalen achter de klederdracht vult me opnieuw. Al de foto’s ontstonden tijdens deze spontane fotoshoot. Lachend namen mijn vrienden en ik steeds voor een camera plaats. Voor de camera ontmoette ik meer  nieuwe mensen. Ruim driehonderd foto’s vullen nu de geheugenkaart van mijn camera. Tijdens het diner hield rector Tom Oden een speech. Hij sprak over deze nieuwe ervaring met verschillende culturen.

Terwijl ik ook mijn foto’s van de eerste twee weken bekijk, besef ik dat Tom gelijk had. De vele ervaringen maken het leven op UWC-USA bijzonder. Het begon tijdens de overvolle introductieweken. De eerste dag stond in het teken van kennismaking; kennismaking met elkaar, de campus, het computersysteem, de kamers, de leraren, het eten en de begeleiders. Sindsdien groeien vriendschappen intens. Spanning ervoer ik voor de testen die volgden; ze bepaalden mijn niveau voor de lessen. Ook koos ik mijn vakken. Een fantastische dansavond, spelletjes en diner met mijn nieuwe mentorgroep stonden op dezelfde dag gepland. De volgende dag werd mijn gezondheid gecheckt, nam ik deel aan workshops en pakte ik mijn backpack voor het weekend. Een foto van een prachtig uitzicht lijkt een ansichtkaart. Het beeld herinnert me aan de onvoorstelbaar mooie bergen van New Mexico, die ik beklom tijdens een driedaagse hiketocht. Bij terugkomst moest ik direct inpakken voor kamp, want een driedaags-kamp volgde. Tegen die tijd voelde het overweldigend om na het kamp direct mijn sport en vrijwilligerswerk te kiezen. Dezelfde dag speelde ik voetbal, Dodge Ball en bordspelletjes. Zaterdagochtend verhuisde ik van kamer. Zaterdagmiddag bezocht ik de neergelegen stad en zaterdagavond was er een feestje. Zondagavond werden de overvolle introductieweken afgesloten door the Welcoming Ceremony.

Na drie schoolweken kan ik beamen dat de introductieweken slechts een introductie waren. Naast mijn volle schoolweek met het bijhorende huiswerk, ben ik deel van het voetbalteam, de schrijfclub, de dramaclub en de filmclub. De groepsfoto van het jaarlijkse voetbaltoernooi herinnert me aan een ons spel. Ook nam ik deel aan twee fotografieworkshops en aan een meditatieworkshop. Zelfs de dag dat ik ziek was, maakte mijn vrienden bijzonder door bezoekjes. Gezellig waren de ontspanningsmomenten in de warmwaterbronnen met mijn vrienden. De ontmoeting met mijn Get Away-family was bijzonder. Mijn Get Away-family is een gezin dat me de mogelijkheid biedt ter ontspanning een dagje of een weekendje bij hen in huis te zijn.

Verder liet de natuur mij zijn onvoorspelbaarheid beleven door extreme regenval in de woestijn van New Mexico. Verbaasd was ik door het kleine stroompje dat veranderende in een woeste overstroming. Een week lang vormde de campus een geisoleerd eiland in het landschap.

Plotseling stel ik mezelf de vraag of mijn energieput bodemloos is. Extra energie uit de diepte geeft me de mogelijkheid om tot ‘s nachts te discussieren, huiswerk te maken en aan clubjes deel te nemen. Vol verbazing kijk ik dan weer ‘s ochtends in de spiegel als ik om kwart voor zes opsta om te sporten. Het is energie die vrijkomt door de gebundelde krachten van wereldburgers. Onderdeel zijn van deze kleurrijke gemeenschap geeft me een boost. Juist door de intensiteit van bezigheden voel ik me vrij en vol leven. Ik voel me vrolijk, als een activiteit gelukt is.

Ik herinner de duizend Maatschappelijke Stage-uren die ik met weinig extra moeite liet registreren op mijn middelbare school. Ik was altijd al zo. Wat anderen bijzonder vonden, was voor mij een opeenvolging van leuke activiteiten. Altijd gezellig, om van alles te ondernemen met en voor anderen.

Bijzonder is dat UWC met bewustheid dit overvolle programma aanbiedt.  De organisatie zoekt pro-actieve jongeren om mee te nemen in haar flow. Ik weet nu wat UWC bedoelt met ‘jongeren met een pro-actieve houding’. Mijn vrienden op de campus voldoen zonder uitzondering. In het ontworpen programma komen vrijwilligerswerk, sport, rust en school samen. Studie naast hardlopen, theater naast corvé verplichting, meditatie naast stressvolle activiteiten. Ik voel me uitgedaagd door de rijke omgeving, gevuld met bijzondere wereldburgers. Daarnaast bewaakt het UWCprogramma mijn balans en laat mij groeien. De uitspraak “Twenty-five hours, eight days a week” krijgt voor mij steeds meer inhoud. Opnieuw maakte de rector een punt met de woorden “Sinds we bij elkaar zijn, is het feest!”. Ik kijk al uit naar de Grand Canyon-trip binnenkort.

 Groetjes uit USA!

Montezuma (NM, USA), 22th of September 2013

Afbeelding

Verliefd op UWC

7 Aug

“Jij bent toch ook zo?” Ik word aangetikt tegen mijn elleboog. Normaal gesproken zou ik doorlopen zonder om te kijken. De brugpiepers botsen vaker tegen je aan met hun te grote boekentassen. Maar nu voelt het anders; als twee botsende wolken, beiden vol energie en kracht. Ik voel een bepaalde energieoverdracht tussen de hand en mijn elleboog. Met de snelheid en energie van een bliksemschicht draai ik me om.

Het lange, blonde meisje kijkt me aan. Ze zit op 4 VWO, een klas hoger dan ik. Een tijdje terug sprak ik met haar: ze heeft een doel. Ze wil haar leven inzetten voor anderen als arts in Afrika en oorlogsgebieden. Samen met haar hartsvriendin vertrekt ze binnenkort naar Singapore, waar ze haar middelbare school vervolgt. “Jij bent toch ook zo? Kijk eens op uwc.nl, als je zin hebt,” zegt ze, net voordat ze in een klaslokaal verdwijnt.

De vraag houdt me bezig: Hoe ben ik ook? Bij thuiskomst klap ik meteen mijn laptop open en typ “uwc.nl” in. “Kom erbij” zijn de eerste woorden die ik lees. In de tekst die ik lees op de website ontdek ik ‘mijn’ woorden. “UWC onderwijst en helpt leerlingen om persoonlijke uitdagingen op te zoeken en initiatieven te nemen.” De woorden geven een vertrouwd gevoel: het zijn woorden die ik zelf ook gebruik. Ik ontdek dat UWC staat voor ‘United World Colleges’, een brede, internationale onderwijsorganisatie. UWC gebruikt onderwijs als bron van kracht, geeft kansen en brengt culturen samen. “Floor! Floor! Het eten staat op tafel!” Nadat m’n moeder me voor de tweede keer roept voor het eten, sluit ik mijn laptop af. De UWC-idealen spoken tijdens het kauwen van aardappelen als een verse verliefdheid door mijn gedachten.

In oktober, ongeveer vier maanden later, bezoek ik de website weer. UWC is een steeds weerkerend onderwerp in mijn gedachten. Ik snuffel langs de verhalen op de site. De Maleis Lai die bij Artsen Zonder Grenzen werkt, Risa geboren in Japan die documentaire maakster in Singapore is of de Nederlandse Niels die directeur werd van windcentrales en Klimaat Neutraal Groep. Plotseling voel ik mijn moeder achter mijn rug. “Wat is dit?” vraagt ze. Nieuwsgierig werpt ze een blik op mijn beeldscherm. “Dit ga ik doen,” meld ik haar als een voldongen feit.

Dat sterke gevoel kent elk mens. De vonk slaat over als je je geliefde ontmoet. Na het maken van hun keuze blijken vrouwen het verlangen voor een kind voortdurend te voelen. Een hartsvriendin kan verbondenheid met je voelen.
Volgens wetenschapper Helen Fisher zijn timing, nabijheid en mysterie de aanleidingen van aantrekkingskracht in zowel vriendschap als liefde. Vlak na een emotionele tijd zijn mensen prikkelbaar voor vervoering. Mensen voelen zich dikwijls aangetrokken tot mensen die ze mysterieus vinden.

Ja, ik weet het zeker, verliefdheid op UWC. Een verliefdheid die alle kansen heeft om te groeien tot ware liefde.

Afbeelding

%d bloggers like this: