Tag Archives: Montezuma

Lichtspel

16 Apr

Langzaam kleurt het licht deze groep vriendinnen tot een bonte massa. We vieren Dorm Day, de dag waarop mijn huisgenootjes en ik samenkomen. Dit keer vullen we het stiltecentrum op campus. Dwan Light Sanctuary is de bijzondere naam passend bij dit bijzondere gebouw. De muren en ramen zijn opgebouwd met prisma’s. Het breken van het felle zonlicht vormt regenbogen op de muren. De sfeer tussen de witte muren omvangt een intense rust als bron van gezelligheid. Terwijl de stemmen en gitaarmuziek galmen in de ruimte, stel ik mezelf de vraag waarom dit gebouw als een ode is aan de kracht van het licht.

Montezuma kent een overvloed aan zonuren. Licht is de reden dat mijn vrienden en ik veel buiten zijn. Nu het lente is, neemt de kracht van het zonlicht toe. We sporten, studeren en socialiseren onder de immer blauwe lucht. Door de lage vochtigheidsgraad zijn de zonsopgang en ondergang adembenemend. Een wijd kleurenspectrum ontstaat dan in de lucht. Regelmatig observeren we ze vanuit de hotsprings. Het ontspannende gevoel, dat ik krijg van het warme bronwater en het spel van licht in de lucht, vormt een fijn begin of einde aan de dag.
Zelfs ‘s nachts is het licht sensationeel. De prachtige sterrenhemel is een van de settings voor fijne gesprekken. Als de zon de andere kant van de wereld verlicht, wordt het kasteel door middel van kleine lichtjes uitgelicht. Het vormt een markeerpunt in de omgeving, een punt om naar terug te keren.
Bovendien, licht is essentieel voor film en fotografie. Met mijn camera vang ik licht. In foto’s en film kan ik het licht van een speciaal moment langer bij me houden.

Een klein onderzoek op het internet bracht licht. Volgens Stichting Onderzoek Licht & Gezondheid heeft licht een grote invloed op de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de mens. Onder andere door het regulieren van het bioritme, oftewel de slaap-cyclus, stimuleert licht groei. Zo is natuurlijk ook bekend dat planten naar het licht toegroeien. Zelf merk ik dat de vele zonuren van Montezuma energie geven. Energie voor studie, voor theater, voor film en voor andere activiteiten.

Geen wonder dat juist op dit moment mijn lerares een fotografiewedstrijd organiseert. Daardoor komt een verzameling van impressies tot stand. Studenten delen bijzondere momenten met elkaar, aan het einde van de UWC ervaring. Als het ware vindt reflectie plaats op het licht. Reflectie op het licht laat schitteren. De laatste paar weken zijn ingegaan.

Liefs,
Floor

licht

Wapperende vlaggen in Montezuma

27 Aug

Na terugkomst op campus begon ik met het uitpakken van dozen, gevuld met onder andere kleding, posters, boeken, schriften en vlaggen. Vlaggen met doordringende, persoonlijke en onwijs lieve tekstjes. Ik kreeg ze van mijn tweedejaars op het moment dat zij in juni j.l. de campus verlieten. Op hun eigen landsvlag schreven ze poetische woorden van waardering en dank. Een wederzijds gevoel.

Twee maanden verstreken sinds dat grote moment van afscheid in juni. Het uitdelen en ontvangen en ontvangen van vlaggen is een UWC-USA traditie, aan het einde van het schooljaar. De wonderlijke woorden van mijn vrienden herhaalden zich in mijn hoofd, terwijl ik samen met mijn vrienden en familie vakantie in Nederland vierde. Tienertour met Pien, Lotte en Anne vormde een hoogtepunt tussen alle gezellige activiteiten. Yvonne, Irma en Inge zag ik op een aantal feestjes. Adrian, Fini, Hannah, Bieke, Eleanor en heel veel anderen maakten het Totaalfestival voor mij. De animatie acts met Iris voelden als een daverend succes! Quality time vonden met mijn broers en ouders samen met mij gedurende onze reis door het wilde westen van Amerika. Zomervakantie liet me genieten, tot rust komen, mijn eerste UWC-jaar te verwerken en me voor te bereiden op het tweede.

De eerste drie dagen van het nieuwe schooljaar vulde de campus zich slechts met de oude eerstejaars. Voelbaar in de leegte en letterlijke ruimte was het te ervaren dat “onze second years” met het schenken van de vlaggen het Montezuma-kasteel verlaten hadden. Ik nam me voor de muren van mijn kamertje te versieren met hun vlaggen, om te koesteren en hen dit hele schooljaar dichtbij me te houden.

De drie dagen verstreken. We kletsten bij over onze zomervakantie, vergaderden over de opkomende orientatieweken en versierden de gangen van de huizen. Op donderdag ontvingen we vol enthousiasme met toeters en bellen de nieuwe firsties. Zo ontarmde ik ook Olaf, Charifa, Beatrix en Szymon uit Nederland. De spontane gezelligheid met roomie Ana uit Venezuela kwam als een verrassing.

Nu voelen wij, als verse tweedejaars, onze verantwoordelijkheid groeien tegenover deze frisse lichting UWC-USA’ers. Als ervaringsdeskundigen geven we voorbeeld. De aanwezig van nieuwe studenten brengt voelbaar een nieuwe energie. Nieuwe vrienden, nieuwe gesprekken en nieuwe ideeën zijn daar om te ontdekken. Lijnen lijken anders te lopen dan vorig jaar.

In het algemeen zijn nieuwe generatie vernieuwers van de cultuur en zorgen met hun frisse ideeën voor veranderingen, zo ook in de UWC-experience. Ze zorgen ervoor dat het sociale systeem in UWC-USA ververst. Op andere plaatsen komt de noodzaak en behoefte van een nieuwe generatie naar voren. Een vrijwilligersorganisatie kan op verschillende momenten ook een stapel frisse invloeden en veranderingen gebruiken. Het toevoegen van een schilderij aan de collectie van een museum of nieuwe buren in een woonwijk zorgt voor vernieuwing.

Een rollende traan over mijn wang, een stevige knuffel en een doorzettende glimlach. Terwijl ik afscheid neem van mijn ouders en mijn broers, neem ik een krachtig besluit. Ik overhandig een plastic tasje gevuld met mijn vlaggen aan mijn ouders. In hun bewaring zal ik de vlaggen altijd koesteren. Tegelijkertijd geef ik ruimte aan het nieuwe schooljaar dat begint, een tweede jaar vol UWC-experience. De vlaggen voor de ingang van Montezuma Castle verwelkomen iedere dag weer.

Floor Fiers

Waving flags in Montezuma

18 Aug

After returning to campus I began unpacking all the boxes filled with inter alia clothing, posters, books, notebooks and flags. Flags with strong, personal and incredibly sweet notes. I got them from my second years, at the moment they left the campus in June. On their own country flags they wrote poetic words of appreciation and gratefulness. A mutual feeling.

Two months passed since the moment of goodbye in June. The giving and receiving of flags is a tradition at UWC-USA, at the end of the school year. The wonderful words of my friends repeat themselves in my head, while I celebrate holidays with my family and friends in the Netherlands. “Tienertour” with Pien, Lotte and Anne formed a highlight, between other activities. I saw Yvonne, Irma and Inge on a couple of parties. Adrian, Fini, Hannah, Bieke, Eleanor and lots of others made Totaalfestival for me. The theatre animation acts with Iris felt as a great success! My brothers and parents found quality time with me, during our road trip through the wild west of the USA. Summer holiday gave me joy, rest, time to process my first UWC-year and to prepare for the second.

The first three days of the new school year, the campus was only filled with old first years. Tangible in the emptiness and literal space, I experienced that our second years, while giving out their flags, had left Montezuma Castle. I immediately intended to decorate my room with their flags, to keep them close to me the whole school year.

The three days passed by. We chatted about our summer breaks, had meetings about the upcoming orientation weeks and decorated the hallways of the dormitories. On Thursday we welcomed full of enthusiasm our new firsties. While hugging I talked to Olaf, Charifa, Beatrix and Szymon from the Netherlands. The spontaneous joy I had with my roomie Ana from Venezuela came as a nice surprise.

Now with the new wave of UWC-USA’ers we, fresh second years, feel our responsibility grow. We are the experienced experts giving an example. The presence of the new students is tangible in a new energy. New friends, new conversations and new ideas are there to discover. Lines between people seem to be different than last year.

In general, a new generation are innovators of a culture and they make changes happen with their fresh ideas, also in the UWC-experience. They make sure the social system in UWC-USA gets refreshed. In other places, there is also a need for new generation every now and then. A volunteer organisation can also use fresh influences and changes on several moments. The adding of a painting to the collection of a museum or new neighbours in a residential area makes innovation happen.

A rolling tear over my cheek, a strong hug and a smile. While I am saying goodbye to my parents and my brothers, I take a decision. I give my parents a plastic bag filled with flags. They store them in my Dutch home, so I can always cherish them. At the same time, I give space to a new school year that begins, a second year full of UWC-experiences… While the waving flags in front of Montezuma Castle will be welcoming every day.

castle

 

Mijn busje voor Amnesty

29 Jan

Opnieuw richt ik mijn aandacht op de filmbeelden van Reem, mijn huisgenoot. Reem is een meisje, wiens kamer ik altijd graag even binnenga. Deze beelden schoot ik voor het derde interview in de serie “In the picture”. Sinds een uur bekijk en beluister ik haar telkens opnieuw. Pas nu valt me de nonchalance op waarmee ze vertelt dat haar vader in de gevangenis zat vanwege een politieke overtuiging. Wat Reem zelf “gek” noemt, is dat ze als kind graag speelde op straat. In de context waar ik opgroeide, ervaar ik dat precies andersom. Natuurlijk mocht ik spelen en vrijheid van meningsuiting is in Nederland een fundamenteel recht. Ook Farid, Afghaan, noemde zich in het interview ondeugend, omdat hij graag wilde spelen. UWC geeft Farid en Reem een kans te ontwikkelen tot mensen die de situatie in hun eigen land kunnen verbeteren. Andere Nederlandse UWC’ers hebben soortgelijke ontmoetingen. Neem bijvoorbeeld Daro, mijn Nederlandse jaargenoot in UWC Atlanta, die zelf zoon is van een politiek vluchteling. Hij zit in de klas bij medepassagiers en vriendinnen van Malala Yousafzai. Malala is de vijftienjarige Pakistaanse kinderrechtenactiviste, die in 2012 beschoten werd in de schoolbus. Onlangs vertelde ze haar verhaal nog in het programma College Tour.

UWC leert me dat de logica uit mijn jeugd voor velen niet weggelegd is. Al in 1948 heeft de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) aangenomen. Mijn recente gesprekken bevestigen de noodzaak van organisaties als UNICEF en Amnesty International. Amnesty heeft als doel eraan bij te dragen dat de rechten van de mens op de hele wereld worden nageleefd. Ze doen onderzoek, alvorens actie te ondernemen. Na het opstellen van rapporten worden acties bedacht. Tijdens acties wordt aandacht voor de zaak gezocht door bijvoorbeeld gebruik van de media of door het schrijven van miljoenen brieven en kaartjes door vele wereldburgers. Daar is geld voor nodig.

 Op een United World College, waar we vrede tot doel verheffen, wordt het gesprek over persoonlijke ervaringen gevoerd. Er is gelegenheid deel te nemen aan de werkgroep “Amnesty” om tot daadkracht te komen. Zij organiseren onder andere schrijfacties, waarbij ze anderen de kans geven via postkaarten en brieven actie te ondersteunen. In november gingen een delegatie van drie meisjes naar de regionale Amnesty-conference in Los Angeles. Daar ontmoetten ze andere Amnesty-leden, namen deel aan workshops en spraken over de acties wat hen op dat moment bezighield.

Opnieuw voel ik de reden waarmee ik jarenlang de Amnesty-collectebus van deur tot deur droeg. In de eerste week van februari is de jaarlijkse landelijke collecte van Amnesty Nederland. Vanuit dit warme kasteel vol rechtvaardige onderwijskansen wil ik mijn waardering uitspreken voor alle collectanten die weer en wind trotseren om het goede werk van Amnesty te ondersteunen… En een knuffel voor mijn ouders, omdat ze volgende week mijn busje in handen nemen!

Liefs vanuit de USA,

Floor Fiers

amnesty

Verliefd op UWC

7 Aug

“Jij bent toch ook zo?” Ik word aangetikt tegen mijn elleboog. Normaal gesproken zou ik doorlopen zonder om te kijken. De brugpiepers botsen vaker tegen je aan met hun te grote boekentassen. Maar nu voelt het anders; als twee botsende wolken, beiden vol energie en kracht. Ik voel een bepaalde energieoverdracht tussen de hand en mijn elleboog. Met de snelheid en energie van een bliksemschicht draai ik me om.

Het lange, blonde meisje kijkt me aan. Ze zit op 4 VWO, een klas hoger dan ik. Een tijdje terug sprak ik met haar: ze heeft een doel. Ze wil haar leven inzetten voor anderen als arts in Afrika en oorlogsgebieden. Samen met haar hartsvriendin vertrekt ze binnenkort naar Singapore, waar ze haar middelbare school vervolgt. “Jij bent toch ook zo? Kijk eens op uwc.nl, als je zin hebt,” zegt ze, net voordat ze in een klaslokaal verdwijnt.

De vraag houdt me bezig: Hoe ben ik ook? Bij thuiskomst klap ik meteen mijn laptop open en typ “uwc.nl” in. “Kom erbij” zijn de eerste woorden die ik lees. In de tekst die ik lees op de website ontdek ik ‘mijn’ woorden. “UWC onderwijst en helpt leerlingen om persoonlijke uitdagingen op te zoeken en initiatieven te nemen.” De woorden geven een vertrouwd gevoel: het zijn woorden die ik zelf ook gebruik. Ik ontdek dat UWC staat voor ‘United World Colleges’, een brede, internationale onderwijsorganisatie. UWC gebruikt onderwijs als bron van kracht, geeft kansen en brengt culturen samen. “Floor! Floor! Het eten staat op tafel!” Nadat m’n moeder me voor de tweede keer roept voor het eten, sluit ik mijn laptop af. De UWC-idealen spoken tijdens het kauwen van aardappelen als een verse verliefdheid door mijn gedachten.

In oktober, ongeveer vier maanden later, bezoek ik de website weer. UWC is een steeds weerkerend onderwerp in mijn gedachten. Ik snuffel langs de verhalen op de site. De Maleis Lai die bij Artsen Zonder Grenzen werkt, Risa geboren in Japan die documentaire maakster in Singapore is of de Nederlandse Niels die directeur werd van windcentrales en Klimaat Neutraal Groep. Plotseling voel ik mijn moeder achter mijn rug. “Wat is dit?” vraagt ze. Nieuwsgierig werpt ze een blik op mijn beeldscherm. “Dit ga ik doen,” meld ik haar als een voldongen feit.

Dat sterke gevoel kent elk mens. De vonk slaat over als je je geliefde ontmoet. Na het maken van hun keuze blijken vrouwen het verlangen voor een kind voortdurend te voelen. Een hartsvriendin kan verbondenheid met je voelen.
Volgens wetenschapper Helen Fisher zijn timing, nabijheid en mysterie de aanleidingen van aantrekkingskracht in zowel vriendschap als liefde. Vlak na een emotionele tijd zijn mensen prikkelbaar voor vervoering. Mensen voelen zich dikwijls aangetrokken tot mensen die ze mysterieus vinden.

Ja, ik weet het zeker, verliefdheid op UWC. Een verliefdheid die alle kansen heeft om te groeien tot ware liefde.

Afbeelding

%d bloggers like this: