Tag Archives: Josefine Just

Wapperende vlaggen in Montezuma

27 Aug

Na terugkomst op campus begon ik met het uitpakken van dozen, gevuld met onder andere kleding, posters, boeken, schriften en vlaggen. Vlaggen met doordringende, persoonlijke en onwijs lieve tekstjes. Ik kreeg ze van mijn tweedejaars op het moment dat zij in juni j.l. de campus verlieten. Op hun eigen landsvlag schreven ze poetische woorden van waardering en dank. Een wederzijds gevoel.

Twee maanden verstreken sinds dat grote moment van afscheid in juni. Het uitdelen en ontvangen en ontvangen van vlaggen is een UWC-USA traditie, aan het einde van het schooljaar. De wonderlijke woorden van mijn vrienden herhaalden zich in mijn hoofd, terwijl ik samen met mijn vrienden en familie vakantie in Nederland vierde. Tienertour met Pien, Lotte en Anne vormde een hoogtepunt tussen alle gezellige activiteiten. Yvonne, Irma en Inge zag ik op een aantal feestjes. Adrian, Fini, Hannah, Bieke, Eleanor en heel veel anderen maakten het Totaalfestival voor mij. De animatie acts met Iris voelden als een daverend succes! Quality time vonden met mijn broers en ouders samen met mij gedurende onze reis door het wilde westen van Amerika. Zomervakantie liet me genieten, tot rust komen, mijn eerste UWC-jaar te verwerken en me voor te bereiden op het tweede.

De eerste drie dagen van het nieuwe schooljaar vulde de campus zich slechts met de oude eerstejaars. Voelbaar in de leegte en letterlijke ruimte was het te ervaren dat “onze second years” met het schenken van de vlaggen het Montezuma-kasteel verlaten hadden. Ik nam me voor de muren van mijn kamertje te versieren met hun vlaggen, om te koesteren en hen dit hele schooljaar dichtbij me te houden.

De drie dagen verstreken. We kletsten bij over onze zomervakantie, vergaderden over de opkomende orientatieweken en versierden de gangen van de huizen. Op donderdag ontvingen we vol enthousiasme met toeters en bellen de nieuwe firsties. Zo ontarmde ik ook Olaf, Charifa, Beatrix en Szymon uit Nederland. De spontane gezelligheid met roomie Ana uit Venezuela kwam als een verrassing.

Nu voelen wij, als verse tweedejaars, onze verantwoordelijkheid groeien tegenover deze frisse lichting UWC-USA’ers. Als ervaringsdeskundigen geven we voorbeeld. De aanwezig van nieuwe studenten brengt voelbaar een nieuwe energie. Nieuwe vrienden, nieuwe gesprekken en nieuwe ideeën zijn daar om te ontdekken. Lijnen lijken anders te lopen dan vorig jaar.

In het algemeen zijn nieuwe generatie vernieuwers van de cultuur en zorgen met hun frisse ideeën voor veranderingen, zo ook in de UWC-experience. Ze zorgen ervoor dat het sociale systeem in UWC-USA ververst. Op andere plaatsen komt de noodzaak en behoefte van een nieuwe generatie naar voren. Een vrijwilligersorganisatie kan op verschillende momenten ook een stapel frisse invloeden en veranderingen gebruiken. Het toevoegen van een schilderij aan de collectie van een museum of nieuwe buren in een woonwijk zorgt voor vernieuwing.

Een rollende traan over mijn wang, een stevige knuffel en een doorzettende glimlach. Terwijl ik afscheid neem van mijn ouders en mijn broers, neem ik een krachtig besluit. Ik overhandig een plastic tasje gevuld met mijn vlaggen aan mijn ouders. In hun bewaring zal ik de vlaggen altijd koesteren. Tegelijkertijd geef ik ruimte aan het nieuwe schooljaar dat begint, een tweede jaar vol UWC-experience. De vlaggen voor de ingang van Montezuma Castle verwelkomen iedere dag weer.

Floor Fiers

Waving flags in Montezuma

18 Aug

After returning to campus I began unpacking all the boxes filled with inter alia clothing, posters, books, notebooks and flags. Flags with strong, personal and incredibly sweet notes. I got them from my second years, at the moment they left the campus in June. On their own country flags they wrote poetic words of appreciation and gratefulness. A mutual feeling.

Two months passed since the moment of goodbye in June. The giving and receiving of flags is a tradition at UWC-USA, at the end of the school year. The wonderful words of my friends repeat themselves in my head, while I celebrate holidays with my family and friends in the Netherlands. “Tienertour” with Pien, Lotte and Anne formed a highlight, between other activities. I saw Yvonne, Irma and Inge on a couple of parties. Adrian, Fini, Hannah, Bieke, Eleanor and lots of others made Totaalfestival for me. The theatre animation acts with Iris felt as a great success! My brothers and parents found quality time with me, during our road trip through the wild west of the USA. Summer holiday gave me joy, rest, time to process my first UWC-year and to prepare for the second.

The first three days of the new school year, the campus was only filled with old first years. Tangible in the emptiness and literal space, I experienced that our second years, while giving out their flags, had left Montezuma Castle. I immediately intended to decorate my room with their flags, to keep them close to me the whole school year.

The three days passed by. We chatted about our summer breaks, had meetings about the upcoming orientation weeks and decorated the hallways of the dormitories. On Thursday we welcomed full of enthusiasm our new firsties. While hugging I talked to Olaf, Charifa, Beatrix and Szymon from the Netherlands. The spontaneous joy I had with my roomie Ana from Venezuela came as a nice surprise.

Now with the new wave of UWC-USA’ers we, fresh second years, feel our responsibility grow. We are the experienced experts giving an example. The presence of the new students is tangible in a new energy. New friends, new conversations and new ideas are there to discover. Lines between people seem to be different than last year.

In general, a new generation are innovators of a culture and they make changes happen with their fresh ideas, also in the UWC-experience. They make sure the social system in UWC-USA gets refreshed. In other places, there is also a need for new generation every now and then. A volunteer organisation can also use fresh influences and changes on several moments. The adding of a painting to the collection of a museum or new neighbours in a residential area makes innovation happen.

A rolling tear over my cheek, a strong hug and a smile. While I am saying goodbye to my parents and my brothers, I take a decision. I give my parents a plastic bag filled with flags. They store them in my Dutch home, so I can always cherish them. At the same time, I give space to a new school year that begins, a second year full of UWC-experiences… While the waving flags in front of Montezuma Castle will be welcoming every day.

castle

 

Place to be, Totaalfestival

23 Jul

Terwijl Radio Barkas Totaalfestival Bladel opent, bedient de Deense Juul de eerste klant van de avond, tapt de Engelse Adrian zijn eerste biertje en vult Fini uit Oostenrijk de glazen fris. Mijn Nederlandse vriendinnen Pien en Lotte introduceren zichzelf aan de Amerikaanse Hannah. Nu betreden ook Nilles uit Denemarken en zijn Mexicaanse vriendin Karen de bar. Eleanor, ingevlogen uit Costa Rica, wacht ongeduldig tot het plein is volgestroomd en ze aan de slag kan.
Twee uur later zijn vele bezoekers van het Totaalfestival voorzien van een drankje. De Indonesische soul van Jimi Bellmartin & The Soul Snatchers klinkt over de markt. De gezellige sfeer dringt door tot achter deze internationale bar. Er wordt gelachen, gewerkt en genoten. Kortom, Bladels zomerfeestje!

Totaalfestival Bladel werd al eerder gezien als een plein van ontmoeting en reünie. Het weerzien van oude jeugd- en schoolvrienden vormen speciale momenten in de festivalweek. Dat alles in een ambiance waar nieuwsgierigheid op zijn plaats is. Door muziek, theater en kunst inspireert Totaalfestival haar bezoekers om anders tegen de wereld aan te kijken. Juist in deze week is er ruimte voor vernieuwing in Bladel. Centraal uitgangspunt is de interactie en vriendschap tussen de organisatie, vrijwilligers en het publiek.

Vrijwilligerswerk creëert een kans om in relaxte omstandigheden elkaar te leren kennen en een positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij. Immers de maatschappij, dat zijn wij. Zo leerde ik al uit de SIRE-filmpjes.

Vertel me, wat is er mooier nieuws dan vrienden uit meer dan tien landen die samen op de Bladelse markt een feestje bouwen? De samenwerking tussen meer dan tien landen was een mooie, en zinvolle, ervaring. Meer dan ooit ben ik me ervan bewust dat de waarden van UWC verder reiken dan de randen van de campus. Internationaal en intercultureel begrip, wederzijdse verantwoordelijkheid en respect, compassie en service hebben hier een betekenis gekregen.

Op die paar vierkante meters, achter de bar op Totaalfestival, werd de wereld een stukje kleiner. Een efficiënt team is gevormd, een stukje wereldvrede.

 IMG_9387

Kist

25 May

Een gezellige avond was woensdag 23 april. Naomi, mijn kamergenoot, en ik kletsten volop, toen we de gang naar onze kamer betraden. “Roomie!” hoorde ik naast me, terwijl ik een enthousiaste tik op mijn schouders voel. Op dat moment zag ik de kist voor onze kamerdeur.   Nieuwsgierig als ze is, rende Naomi naar de kist toe. “It is a pass down for you!” riep ze me toe. Haar enthousiasme stak me aan. “From who? What kind of pass down?”. “The Dutch pass down!”.

Een pass down is een geschenk van een tweedejaars. De deksel van deze kist verraadt dat Otto mij deze kist met typisch Nederlandse voorwerpen zendt. Zijn naam prijkt onder het lijstje met de namen van zijn voorgangers. Als eind-tweedejaars geeft hij zijn missie door. Elke Nederlander, die de pass down in bezit heeft, koestert het. In deze omgeving vol culturele diversiteit wordt de Nederlandse cultuur doorgegeven in de vorm van oranje vlaggetjes, klompen en zwarte pieten-mutsen. Tijdens speciale momenten, als Sinterklaas en Koningsdag, komt het tevoorschijn. Op dit moment vertrouwt Otto mij toe dat onze cultuur ook volgend jaar gevierd wordt. In Otto’s handschrift zie ik mijn naam al toegevoegd.

Andere pass downs vinden hun weg naar mijn of andere kamers in deze laatste weken van het schooljaar. Fini gaf me het wafelijzer en Bieke haar waanzinnig mooie Vrouw Antje-jurk. Fijn is het om telkens opnieuw een lief briefje erbij te vinden.     Naast pass downs worden nu ook leiderschappen doorgegeven. Eerder werd ik studentleider van het filmteam. Samen met drie andere huisgenoten ben ik tot Residental Advisor verkozen. Een RA volgt een training om activiteiten, als speldagen, barbecues en poetsklusjes, voor het slaaphuis te coördineren. Tevens bezit ik nu een voelspriet voor mogelijke problemen. Belangrijk hierbij is de speciale band die RA’s met Janet hebben. Als inwoners van het Chumolungma-huis op onze campus zijn we als een soort familie. Janet vervult, als Residental Tutor, de rol van onze moeder als we op campus zijn.    Vrijdagavond vroeg Janet beide RA-groepen uit eten. Ik verwonderde mezelf erover dat een dergelijk etentje naast veel gezelligheid ook een situatie creert waarin ervaringen worden uitgewisseld.

De overdracht van pass downs is belangrijk om het bijzondere leven op een UWC in stand te houden. Buiten het klaslokaal maken we elkaar nieuwsgierig naar de diversiteit van onze culturen. Het vieren van elkaars cultuur gaat om meer dan feestjes. Het maakt ons bekend en vertrouwd. Als Nederlanders, afkomstig uit een democratie, verspreiden we onze achtergrond en omgangsvormen. Het maakt me meer bewust van de rijkdom van mijn Nederlandse achtergrond.

Iedereen past in een eigen rol. Brooke kreeg de meditatie pass down, Sandile neemt een sterke rol in de leerlingenraad op zich, Ceci verzorgt het licht tijdens de shows, waar Max stagemanagement runt. Ondersteunende theorie verraadt dat iedereen een leider is. Ieder persoon heeft naast een eigen interesse, ook een eigen manier van leiden. Delegeren, steunen, begeleiden en leiden zijn vier levels van leiderschap.

Naast het behalen van mijn examens maakt dit me een tweedejaars. Als voorbereiding op de komst van de nieuwe lichting eerstejaars in augustus volgt er nu een wilderness expeditie. Twaalf dagen tors ik ruim 28 kilo op mijn rug door the Pecos Wilderness. Alles ter voorbereiding: De nieuwe Firsties zijn onderweg!

Europese cultuur

30 Oct

“Yes, we did it!” Mijn Oostenrijkse vriendin, Fini, trekt me aan haar hand naar de rand van het podium. Het zingen van het slotlied met alle andere Europeanen, vergroot mijn Yes-gevoel. Wanneer het publiek begint te klappen, kan ik alleen nog maar lachen. Van het diner tot de show, de Europese Culturele Dag was een groot succes!

Zaterdag 26 oktober was dé dag van de Noren en de Spanjaarden. Door verhalen te vertellen in woord en beeld en door discussies daarbij aan te gaan, brengen we onze cultuur over op elkaar en presenteren we deze aan andere UWC-USA leerlingen. Het drie-gangen diner, met als thema ‘het Europese opera’ gaf een kans de cultuur te proeven. Daarnaast gaven we een grote show.

Een grote uitdaging bleek het om “de Europese cultuur” in twee uur samen te vatten. Het was nodig om voorafgaand een ontdekkingstocht te ondernemen naar zowel de geschiedenis als het hedendaagse leven van ons continent. Zoveel mensen, zoveel culturen en zoveel ideeën ontstonden daar. Aangezien we Europa in zijn geheel wilden vertegenwoordigen, van Scandinavië tot Spanje en van Roemenië tot Schotland, was samenwerking noodzakelijk.

In de show was ik deel van een aantal optredens. Speciaal voelde het voor me om als “Prinses Europa” de Griekse mythologie tot leven te brengen. Technisch gerommel met rode lampen en een wit gordijn vormden een schimmenspel op het podium. Samen met de god Zeus verbeeldde Prinses Europa het verhaal over de herkomst van de naam van het continent. Het allerfijnste vond ik het om mijn thuis, Noord-Brabant, te kunnen verwoorden. Door middel van mijn gedicht probeerde ik de Brabantse gemoedelijkheid en gastvrijheid, uniek in de hele wereld, over te brengen. Een stoere Europese dansstijl toonde ik samen met een grote groep. Het ritme van jumpen kreeg ik te pakken door vele repetities. Tijdens de show zag het er waanzinnig gaaf uit door de combinatie van witte kleding en black light. En dat we ons Europees bruin brood missen, werd duidelijk in een humoristisch filmpje.

Het creëren van intercultureel begrip is het doel van de culturele dagen. Naar mijn mening is intercultureel begrip belangrijk, zowel voor je persoonlijke ontwikkeling als voor ontwikkeling op wereldniveau. Betrokkenheid met verschillende wereldburgers helpt je zowel in je eigen identiteit beter te ontdekken als in relaties opbouwen met mensen die van jou verschillen. Ik merk dat ik mondiger word over mijn eigen wereldbeeld, mijn waarden en mijn thuis. Ook ontwikkel ik met mijn wereldvrienden een gevoel van wederzijds vertrouwen, respect en begrip tegenover onze verschillen. Intercultureel begrip gaat verder dan slechts “iets weten over een cultuur”. Het gaat over daadwerkelijk respectvol kunnen omgaan met een cultuur. Op wereldniveau reduceert intercultureel begrip geweld, stereotyperen, fanatisme en haat.

Op dit moment realiseer ik me pas dat de term ‘intercultureel begrip’ inhoud heeft gekregen. Een vaag gevoel omzoomde voorheen deze woorden. Maar de samenwerking met mijn vrienden heeft ertoe geleid dat ik woorden kan geven aan dat gevoel. Mijn intercultureel begrip is dus daadwerkelijk gegroeid door deze culturele dag. Ik kijk nu al uit naar de Afrikaanse Culturele Dag.

Floor Fiers
Montezuma (NM, USA)

Griekse mythe over de herkomst van de naam “Europa”, Schimmenspel

Afbeelding

%d bloggers like this: